Een batey is een nederzetting waar oorspronkelijk arbeiders werden ondergebracht die op de suikerrietplantages en gipsmijnen te werk werden gesteld. Er werd gebruik gemaakt van uit Haïti geïmporteerde slaven. De mensen die er nu wonen zijn nakomelingen van die slaven plus Haïtianen die gevlucht zijn na de aardbeving in 2010 en wat Dominicanen.
Van de Haïtianen heeft niemand een vluchtelingenstatus, laat staan een verblijfsvergunning. Ook niet diegenen die er al generaties lang wonen en er dus geboren zijn. Ze hebben geen rechten, geen uitkeringen, geen sociale verzekeringen en geen medische zorg. Zuster Christina loopt al jaren de deur plat bij de diverse instanties om hulp en begrip te zoeken. En zij is niet de enige. Generaties lang proberen hulporganisaties al te bemiddelen bij om deze mensen een status te geven maar de Dominicaanse regering kijkt de andere kant op en wast de handen in onschuld.
Een van de laatste opmerkingen die ze in Santo Domingo bij een instantie te horen kreeg was: “Haïtianen? Maar dat zijn toch geen ménsen?”
Christina vertelt dat er pas een volkstelling is gehouden, maar bij de bateys zijn ze opgehouden. “Ze houden hier “censos sin contar la gente” (volkstellingen zonder de mensen te tellen) merkt ze droog op.
Ook weet ze dat mensen hier nog worden opgehaald om als slaven te werken bij de beter gesitueerden(landbouw, gips-industrie enz.). Moderne slavernij dus.
En als je arm bent en hongerig is het voor sommigen zelfs een oplossing.
Ook weet ze dat mensen hier nog worden opgehaald om als slaven te werken bij de beter gesitueerden(landbouw, gips-industrie enz.). Moderne slavernij dus.
En als je arm bent en hongerig is het voor sommigen zelfs een oplossing.
De bewoners leven in erbarmelijke opstandigheden in zelfgebouwde onderkomens waar ze met meerdere families wonen.
Soms is het een lemen hutje maar meestal bestaat het "huis" uit een bouwsel van bamboestokken, plaatijzer en karton.
Er is geen riolering, geen stromend water en uiteraard ook geen elektriciteit. Er wordt geen vuil opgehaald en hulp van de Dominicaanse regering is er niet.
Na de aardbevingsramp in 2010 zijn er duizenden Haïtianen bijgekomen. Velen zijn wel weer teruggekeerd naar Haïti maar een groot aantal is blijven hangen. Vooral veel jonge mensen en kinderen.
Arm in Haïti of arm in de Dominicaanse Republiek.
Voor hen maakt het weinig uit.
Honger hebben ze overal.


Geen opmerkingen:
Een reactie posten