2. Dag 2. Aankomst BARAHONA

VAN SANTO DOMINGO NAAR BARAHONA

Prima geslapen. Eerst even een nieuw kaartje gekocht voor in onze telefoons plus een week internet. De binnenstad doet me erg aan Havana denken, zelfs de geur die hier hangt veroorzaakt nostalgische gevoelens.

De mensen zijn vriendelijk en waar ik in de telefoonwinkel voor vreesde: de onverschilligheid en apathie die je - wat service betreft- in Panama vindt, is hier niet. We drinken nog een koffie op een soort terrasje, gaan verder met de sightseeing, worden veelvuldig aangesproken door mensen die ons een tour, reis, kunstwerk of ander object willen verkopen en worden overvallen door een tropische regenbui. 
Jammer. Deze koloniale wijk, de oude binnenstad, heeft veel interessants te bieden maar we moeten verder met de reis. Om half twee moeten we bij het hotel uitgecheckt zijn en dan vertrekken we richting Barahona. 

BARAHONA

Barahona ligt op ruim twee uur rijden van de hoofdstad, maar in werkelijkheid doe je er veel langer over. Sommige stukken van de weg zijn prima te doen maar je komt door dorpen en slecht onderhouden binnenwegen terwijl de rijstijl van de Dominicanen uniek is te noemen. Ik dacht in Panama en Cuba wel het een en ander te hebben meegemaakt op dit gebied maar hier verdienen ze de hoofdprijs. Er zijn weinig of geen auto’s op de weg die GEEN deuken hebben en vele zijn voor altijd het door de fabriek bedachte model kwijtgeraakt en vertonen een totaal nieuw design. Ook zijn auto’s en busjes zonder deuren eerder regel dan uitzondering. We houden keurig rechts maar het is helemaal niet gek als je ineens rechts gepasseerd wordt. Gewoon via een stukje berm. Ach.. het went snel maar het is wel dubbel uitkijken.

Verder sterft het van de brommertjes die ook, als ze maar even de kans krijgen, ook rechts en links passeren. Dit is hier een multifunctioneel vervoermiddel. Ze worden niet alleen als taxi’s gebruikt maar ook om goederen te vervoeren dus is helemaal niet gek als je zo’n brommer ziet rijden met daarop drie volwassen of twee volwassenen plus kinderen. Of je ziet sommige brommers zó volgeladen met tassen en zakken dat je de bestuurder niet meer ziet zitten.

Om een uur of vier stoppen we bij een grote supermarkt waar Elisabeth nog wat laatste boodschappen wil doen voor het tehuis. Zuster Christina heeft verteld dat de grote kinderen, die in een ander huis wonen, bijna zonder rijst zitten. Dus er wordt een grote baal rijst gekocht, worst, olie en nog meer basis-levensmiddelen. Er past inmiddels geen speld meer in de auto, maar nog ongeveer een uurtje en dan zijn we er. Ik ben benieuwd. Heb veel verhalen gehoord maar de werkelijkheid is meestal net even anders dan wat je je hebt voorgesteld.

AANKOMST BARAHONA
HABANERO 

Zuster Christina belt om te vragen waar we zitten. Er wordt afgesproken dat we eerst naar de wijk Habanero rijden waar de grotere jongens en meisjes gehuisvest zijn ( zie mijn blog "Barahona kids").

Er wordt de hele dag al met spanning op ons gewacht. En inderdaad: als we bij de jongens voor de deur stoppen rent iedereen naar buiten en we worden enthousiast begroet. De oudste jongen hier is net 16 geworden en de jongste 6. In totaal wonen hier 6 jongens.

Wat een enthousiasme. Na een emotionele begroeting laten de kleinere jongens ons zien wat ze allemaal gedaan hebben sinds het laatste bezoek van Elisabeth. De oudste staat wat schutterig achteraan en frommelt wat nerveus met een envelop. Op de vraag wat dat is begint hij te stralen en toont vol trots twee diploma’s die hij pas heeft gehaald op school. Inderdaad een goede reden om apetrots te zijn. Deze jongen had en heeft een leven waar menigeen de moed zou hebben laten zakken. Maar hij gaat door. 

We moeten meteen weer verder naar het huis waar de meisjes zitten, een paar honderd meter verderop, maar het nieuws dat we er zijn is ons vooruitgesneld. Een van de jongens is naar ze toe gerend en komt terug met een meisje van een jaar of tien. Beiden lachend, gillend en buiten adem. We nemen afscheid van de jongens, totaal overbodig, want ze lopen allemaal mee naar het meisjeshuis waar we worden bedolven onder een groep juichende, gillende meiden die allemaal willen knuffelen, onze hand willen vasthouden en tegelijkertijd om onze nek hangen om te zeggen hoe blij ze zijn. Dit zijn straatkinderen, misbruikte kinderen, zowel seksueel als anderszins, elk kind met een eigen verhaal en een verschrikkelijk verleden. Het ontroert me om te zien hoe ze ons en vooral Elisabeth onvoorwaardelijk lijken te vertrouwen. 

We moeten gaan zitten en meteen worden ons tekeningen en kleurplaten onder de neus geduwd die ze speciaal voor ons hebben gemaakt . Sommigen kunnen amper lezen of schrijven maar aan de krabbels te zien hebben ze hevige pogingen gedaan de eigen naam op het kunstwerk te zetten.

Tekeningen en kleurplaten worden bewonderd

Het feit dat Elisabeth haar moeder heeft meegebracht wordt als hoogst interessant ervaren en meteen wordt de vraag aan Elisabeth gesteld hoe ze me zullen noemen. “Wat denken jullie zelf” vraagt Elisabeth. Nou, tja. Moeilijke vraag.
Oma Dolly?...Mwah.. nou nee, tia Dolly dan? Jakkie bah, nee,  dat wordt afgekeurd. 
Dus wat dachten we van mama Dolly?  Ja ! Unaniem akkoord. 

Vanaf vandaag heet ik hier mama Dolly.
Net als de non Christina. Die wordt mama Christina genoemd. 

Er wordt nog even een foto gemaakt met bijna het hele stel, inclusief hun

Nog even een foto met mama Dolly

"huismoeders” en we gaan door naar het kindertehuis, acht kilometer verderop, waar zuster Christina, haar assistenten en vrijwilligers plus uiteraard alle kleintjes van nul tot zes jaar al op ons staan te wachten

.dotillemans.blogspot.com