Vervolg DAG 3. Middag. Bezoek aan een Batey en de schoenmakende Pastor

Donaties helpen de ergste nood te lenigen maar daarmee los je niets op voor de toekomst van deze kinderen. Dus wat kunnen we doen.  En waar begin je?

Ideeën genoeg. In Habanero is kortgeleden in een van de huisjes een kamertje ingericht als klaslokaal en Christina heeft het voor elkaar gekregen dat er iemand een paar keer in de week Engelse les komt geven.  De kinderen  hebben enig houvast aan de gedoneerde leesboekjes en een geïllustreerde encyclopedie in het Engels, die, bij gebrek aan internet een wereld aan informatie voor ze opent.
Verder moet er een vak geleerd worden. 

Een van de eerste ideeën die Christina aangaf was om leer te laten bewerken.  Het fabriceren van slippers en  kleine leren accessoires zoals o.a. sleutelhangers die aan toeristen kunnen worden verkocht.  Maar er is er niets is om mee te werken. Er zijn geen naaimachines, computers, eenvoudig gereedschap, boeken en ander lesmateriaal. 
Het idee de mensen iets te laten leren waarmee ze in de toekomst geld kunnen verdienen was er altijd al. 
Wat echt nodig is voor hun toekomst is een opleiding en het leren van een vak waardoor ze in ieder geval het inzicht en de motivatie krijgen om zelf iets te kunnen doen aan hun situatie. 
Misschien kan de Pastor een paar jongens les geven ? De man is ook schoenmaker dus waarom niet ? Misschien moeten we daar ook maar eens even gaan praten zegt Christina. 

Bij de Pastor.

Vanmiddag stappen we met zuster Christina in de auto op zoek naar haar collega missionaris die, met zijn gezin, aan de rand van een batey woont. Deze batey heet Pequeño Haïti (Klein Haïti).  De Pastor maakt schoenen zegt Christina, of hij repareert ze. Zoiets.  En hij maakt leuke dingen met leer die hij aan toeristen verkoopt.

Elisabeth heeft me, wat de batey betreft, gewaarschuwd en ik dacht dus wel ongeveer te weten wat ik kon verwachten. Eerst naar de Pastor en dan verder de batey in zegt Christina. Ze moet nog een paar bezoekjes afleggen.

De tocht naar de Batey is al er avontuur op zich. Als we vanaf de hoofdweg een gebied indraaien is de weg ineens verdwenen. We moeten een heuvel op. We rijden over losse, wegrollende stenen zo groot als kinderhoofdjes. Alles in dit gebied is van een wit/grijsachtige kleur door de gips-delvingen in deze omgeving. 
Christina vertelt dat ze, als er niemand met een auto is om haar hierheen te brengen, ze er lopend heen gaat. De mensen kennen en respecteren haar maar het heeft wel even geduurd voor het zover was. Het is bepaald niet ongevaarlijk in deze bateys. De armoede is groot, de honger nijpend en natuurlijk hebben ze ook hier een drugsprobleem. 

Hobbelend en slippend komen we eindelijk aan bij het huis van de Pastor.

We maken kennis met zijn  vijf kinderen en vrouw. Gips zorgt ervoor dat alles bedekt is met witte poedervlekken. Ook de mensen. 

De 5 kinderen

Speelgoed is er niet maar met een stuk touw
kun je ook spelletjes bedenken

Het huis is een houten bouwsel met een dak van golfplaten. Aangestampte en platgelopen aarde is de vloer en slaapkamers zijn er niet maar hier en daar hangt een lap om een afscheiding te creëren. 
Vergeleken bij de rest van de onderkomens die we later te zien zouden krijgen, is dit een luxe woning.

Naast het huis heeft hij een hutje waar hij zijn schoenmakers-werkplaatsje heeft. Hij laat een paar machines zien. Ze werken niet zegt hij.

Hij wacht al twee jaar op onderdelen die hem beloofd zijn door een hulporganisatie. 

Een paar jongens opleiden in het schoenmakersvak lijkt hem fantastisch! Heel graag zelfs. Hij wordt nu enthousiast, ziet een wereld van mogelijkheden voor de jongens..

Ja, hij knutselt nu wel wat lederen souvenirtjes met de hand die hij op de markt laat verkopen, maar schoenen en sandalen herstellen of fabriceren samen met de jongens, dát zou echt geweldig zijn!

Maar er is geen materiaal en de machines zijn kapot.